وقتي كه رزها ي قرمز زير باران نگاهت پرپر شد

                      آن زماني كه جاده به قدمهايت بوسه ميزد

                                      آنزمان بود كه كسي حس كرد كمر عشق شكست

                                               كاش ميتوانستم

          كاش مي توانستم درد درونم را فرياد كنم

                                          وبراي مرگ رزهاي قرمز زار زار بگريم

                                                                من قلبم را به اشك و آه پيوند زدم

                                   چقدر دلتنگم

براي جشن دلتنگي ام سبد سبد گل گريه هديه گرفتم

و بي حضور دستهاي مهربانت در هر لحظه هزار بار مردم و هرگز كسي مرا به سوگ ننشست

                   كاش مي آمدي و ميديدي كه اينجا چگونه همه عاشقند و خوشبخت

                        اما من زندگي ام ، خوشبختي ام ، همه ي هستي ام را

                          به گرماي دستهاي پرمهرت باختم

من در قمار عشق و زندگي وجودم را به برق نگاه عاشقت باختم

و حال بي وجود و تهي بر سر چهار راه زمان نگاهت را به گدايي نشسته ام

و ثانيه ها و دقايق و ساعتها - كه از تصويرت تهي مانده اند-  به هم پيوند ميزنم ،

                         روز و هفته و ماه را به هم ميدوزم

                                تا سالي بيايد و سنگيني نگاهت را به من هديه كند

از ستاره ها براي چشمان هميشه نازت قاب ميسازم

چشمهايي كه شعله ي تمنايش تمام تار پود حياتم را به آتش كشيد و تا ابد به ناز نگاهت خواهم سوخت

                                                                                                                          نغمه

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 ساعت 11:0 موضوع | لینک ثابت

سلام به همه ی دوستای گلم

از همه ی دوستانی که به وبلاگ من سر زدید و نظر گذاشتید و محبتتون تا الان بی پاسخ مونده عــذر می خوام آخه من بیست روزی مسافرت بودم و  به اینترنت دسترسی نداشتم. 

(جای همه دوستان خالی)

 

 

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در یکشنبه بیستم مرداد 1387 ساعت 16:8 موضوع | لینک ثابت

تقدیم به استوارترین واژه ی عشق    به زیباترین بخش هستی

  به پدرم

پدری که درد را در بند بند وجودش حس کرد و تازیانه زندان های عراق بر تنش یادگاری نوشت تا ما ماندگار بمانيم.

 

شعر رو میتونید در ادامه مطلب بخونید

 

ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387 ساعت 15:11 موضوع | لینک ثابت

یاد هر شب که یادم همچو خفاشی به سیاهی چشمانت می آویخت

و تو نرم نرمک در دشت خشک وجودم می باریدی

شاخه های پیچک مژگانت به دستهایم آلوده است

پلک نزن!!

همه ی هستی ام در سیاهی چشمانت گم میشود 

و خاطره ی پر مهر نگاهت می پیچد در تمام ریشه های وجودم 

در زوایای قلبم درد قندیل بسته ...

و من هنوز هم آغوشم باز است

هرزمان که هرزگی شب به زیر پوستت خستگی دواند هر گاه که گرمی آغوشی دلت را زد هرگاه که مژگانت تمنای سجده داشت و هر زمان که نیاز آرامش در لطافت دستی ، به جانت چنگ انداخت، خودت را رها کن ، آغوشم تا همیشه باز خواهد ماند...و می بینی که چگونه روی عشق با آنهمه عظمت در پیشگاه قلبم که کوچکش می خوانند کم می شود...  ،

دستهایم پینه بسته بس که به روی پوستت دویده ، خیال هم درمانده است

اینهمه احساس ... ؟؟

                                                             نغمه

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در پنجشنبه ششم تیر 1387 ساعت 11:0 موضوع | لینک ثابت

آمدی

سبدی تمنا در دست

سیه چشمانت مست مست

هر روز  یک بهانه

بار دگر صد ترانه

هر روز پیغام یکی تقریر

قصه ی عشق فلانی تصویر

من چو  آهن

 رسانا بودم 

برق چشمانت

کز من گذشت

از همه گذشتم

                                              نغمه

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 ساعت 14:30 موضوع | لینک ثابت

 

امروز

      چشمی که به راهم نمانده

               و دستی که تمام هرزگی اش را

                                       به خمیازه نشسته

        کفشهایم

              روی کدامین نقطه ی تردید

                           مرا به انتظار نشسته اند

                                  پای ثانیه ها لنگ مانده !

 

خیالم را می کشم

           راحت میشود !

 

 *ویک کار کوتاه*

به دار می کشند

دلی

که هوای چشمی به سرش می زند

چشمها سلاخی شده اند

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387 ساعت 21:21 موضوع | لینک ثابت

یکی از دست نوشته های خودم

نمي گو يم دوستت دارم،

           اما با ديدنت، پاي احساسم روي قندي كه تو ي دلم آب شده ليز مي خورد و ميروم كه خاموش شوم و من هر روز با گامهاي بلند ديدگانم كوچه پس كوچه هاي زمان را طي ميكنم و و برروي سر لحظات قدم گذاشته وزمان را زير برق نگاهم ميكشم به اميد هديه ي لبخندي با شيطنت نگاهي آشنا، تا خون زير پوستم جوشيدن گيرد و روي لپهايم جريان يابد و در چشمهايم بدود و گاهگاهي از پشت پنجره نگاهم پرده ي مژگانم را كنار زده و روي گونه هايم سرك بكشد و بعد نگاه پر از شيطنت و فازدار تو و آرامشي - كاش ابدي -.

من نه ميخواهم هرزه گري كنم و نه ميخواهم كه هر روز با انگشتان دستي نوازشگر خيانت را صدا بكشم و با هر بند انگشتم نقطه هايش را شمارش .......!كلمات چقدر قاصرند و زبان الكن، چقدر در برابر احساس كم مي آورند! نگاه مرا راضي نمي كند و كلام نيز هم!!

به چشم هاي من شك نكن ، من نگاههاي پراز ابهام تو را كه هر كدام علامت سوالي بزرگ به دنبال خود يدك مي كشند، دوست دارم ، من سوختن را خوب مي شناسم و سوختن را براي ساختن حس كرده ام ! هر روز كه از تو دورم فراق را بخش ميكنم و در انزواي تنهاييم صدا مي كشم وصدا ها را در خود مي كشم كه مبادا دستي به دلي بيالايد و چشمي ببيند و كسي حس كند زنجيري گسسته شد....!!!!!

بگذار فريادمان را به حلقه ي داد غرورمان خفه و عطشمان را به اشك خاموش كنيم كه مبادا بيازرد كسي....!!!!بگذار كه من هر روز از من ، تو و عشق مسئله اي فيثاغورث بسازم و در ذهنم ساعت ها به حلاجي اش بپردازم و چوشاگردي كه درسش را از بر نكرده و حل مسائل رياضي كلافه اش ميكند ، زير نگاه شماتت بار روزگار - اين معلم جفاكار- به تته پته بيفتم... آقا !

                    آقا اجازه !

                           من نميدانم از زندگي چه ميخواهم!!

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387 ساعت 12:33 موضوع | لینک ثابت

 

ای دیر بدست آمده بس زود برفتی

آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

زان پیش که در باغ وصال تودل من

از داغ فراق تو بر آسود برفتی

ناگشته من از بند تو آزاد بجستی

ناکرده مرا وصل تو خشنود برفتی

آهنگ به جان من دلسوخته کردی

چون در دل من عشق بیفزود برفتی 

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 ساعت 12:30 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در شنبه هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:59 موضوع | لینک ثابت

آمدی با تاب گیســــــو تا که بی تابم کنی

زلف بر یکسو زدی تا غرق مهتابم کنی

آتش از برق نگاهت ریختی بر جــان من

خواستی تا در میان شعــــله ها آبم کنــــی

***************

در دیده به جای خواب آب است مـــرا

زیرا کـــه به دیدنت شتاب است مـــــرا

گوینـــد بخواب تا کــــه بخـــوابش بینی

ای بی خبران چه وقت خواب است مرا

 

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 10:0 موضوع | لینک ثابت

ای بازگشته از فریدون مشیری

تنها نگاه بود و تبسم میان ما،تنها نگاه بودو تبسم!اما....

گاهـــــــــی که از تب هیجــــــانهــــــــا بی تاب میشــــــدیم ، گــــــاهی که قلبهامــــان می کوفت سهمگین،گـــــــاهی که سینــــــــــــــــه هامان چون کوره می گداخت،دست تو بــــــود و دست من -این دوستان پاک- که ازشوق ســـر به دامن هم می گذاشتند واز این پل بزرگ -پیوند دستها- دلهای ما به خلوت هم راه داشتند.

یکبار نیز یادت اگر باشد -وقتی تو راهی سفری بودی - یک لحظه ،وای تنها یک لحظه ،سر  روی شانه های هم آوردیم باهم گریستیم

تنها نگاه بود و تبسم میان ما ، ما پاک زیستیم ، ای سرکشیده از صدف سالهای پیش ، ای بازگشته از سفر خاطرات دور ، آن روزهای خوب تو آفتاب بودی ،بخشنده،پاک،گرم، من مرغ صبح بودم مست و ترانه گو

امـــــــــا در آن غروب که از هم جــــــــدا شدیم شب را شنـــــــاختیم در جلگه ی غریب و غم آلود ســرنوشت ، زیر سم سمند گریزان ماه وسال چون بادتاختیم،در شعله ی بلند شفق ها غمگین گداختیم 

جز یاد آن نگاه و تبسم ،مانند موج ریخت به هم هر چه که ساختیم

                                                          ما پاک سوختیم ، ما پاک باختیم

ای سرکشیده از صدف سالهای پیش، ای بازگشته ای به خطا رفته ! با من بگو حکایت خود تا بگویمت اکنون من و توئیم و همان خنده و نگاه ، آن شرم جاودانه ، آن قلبهای پاک و آن رازهـــای مهر که بین من و تو بود . ما اگر چه اینک در کنار هم نشسته ایم ، بار دگر به چهر ه ی هم چشم بسته ایم ، دوریم هر دو دور... . با آتش نهفتــــه در سینه هامان تا جاودان صبور . ای آتش شــــکفته ، اگـــــــر او دوبــــــاره رفت  درسینه کدام محبت بجویمت

             ای جان غم گرفته بگو دور از آن نگاه در چشمه ی کدام تبسم بشویمت

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 9:15 موضوع | لینک ثابت

به كعبه گفتم تو از خاكي

 

                  من از خاك

      چرا بايد به دور تو بگردم

                        :ندا آمد

                             تو با پا آمدي ، بايد بگردي

                              برو با دل بيا تا من بگردم

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در دوشنبه ششم اسفند 1386 ساعت 14:30 موضوع | لینک ثابت

گزیده ای از کتاب هبوط در کویر(ص۲۷۷)

من فکر میکنم روح تو آن اندازه بزرگ و بلند هست که وحشت این تردید را بتواند احساس کند . چه هراسی بالاتر از اینکه کسی خود را در درون خویش گم کرده باشد؟ چه پریشانی ای بیشتر از اینکه کسی بیگانه هایی در درون خویش ، چه می گویم؟در خود خویش به چشم ببیند که چنان با خود خویش در هم آمیخته اند و خود را همانند او نموده اند که اکنون من نمی دانم خود در آن میانه کدامم ؟

چه وحشتناک

بی تابی های من ،تناقص های من ،بی نظمی های من ، همه زاده ی این پریشانی است . این حیرتی که امیدوارم تو و هیچیک از آنان که دوستشان می دارم، بدان دچار نگردند. تو میدانی که ، من از میان همه نعمتهای این جهان آنچه را برگزیده ام و دوست می دارم تنهایی است :

این نگهبان سکوت

شمع جمعیت تنهایی

راهب معبد خاموشی

حاجب در گاه نومیدی

سالک راه فراموشی ها

چشم بر راه پیامی ، پیکی

گرمی بازوی مهری نیست

خفته در سردی آغوش پر آرامش یأس

که نه بیدار شود از نفس گرم امید

سر نهاده است به بالین شبی

که فریبش ندهد عشوه ی خونین سحر

ای پرستو برگرد !

ای پرستو که پیام آور فروردینی

بگریز ازمن بگریز از من!

باغ پژمرده پامال زمستانها

چشم بر راه بهاری نیست

گرد آشوبگر خلوت این صحرا

گردبادی است سیه ،

گرد سواری نیست.....

یادت هست از این شعر، هنوز هم همانم همان نگهبان و همان شمع و همان راهب و سالک که بودم. پیغمبر میگفت من از دنیای شما عطر را ، زن را و نماز را دوست دارم ؛ اما من تنها تنهایی را برگزیده ام، که اگر این صومعه ی پاک و پناهگاه مانوس نبود، مرا این دنیا که در و دیوار و همه ساکنانش با من بیگانه اند ، دشمن اند ، مرا می کشت ؛

تعجب میکردی که  آدمی چون من چگونه با این گرمی و گستاخی با مردم درمی آمیزد ، به میان جمع میرود ، در همه غرق می شود ،هر کسی را تحمل میکند ، این همه آدمهای جور وا جور هرکدام خود را با او جور می یابند ! میدانی با چه پشت گرمی تا قلب این دریای جمعیت میرفتم و در دیگران غرق می شدم؟هر کسی و هر چیزی را تحمل می کردم؟ من در پشت سر ، برج و باروی استوار و نفوذ ناپذیر تنهایی را داشتم که هرگاه دیگران برایم تحمل ناپذیر می شدند و هر گاه زندگی میخواست گریبانم را به چنگ آورد ، به درون این معبد پناه میبردم و درها را می بستم ،راحت!ماه اگر حلقه بر در می کوفت جوابش می کردم .

بزرگترین هنر من ، ثروت من و قدرت من همین بود،خانه ی من همین بود ...

هر گاه با دیگران بودم خود را تنها می دیدم تنها با خودم تنها نبودم.

استاد شهید دکتر علی شریعتی

 

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در چهارشنبه ششم اردیبهشت 1385 ساعت 4:52 موضوع | لینک ثابت

دلم گرفته

دلم گرفته

به ایوان میروم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است.

                                                  فروغ

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در شنبه بیست و هفتم اسفند 1384 ساعت 22:2 موضوع | لینک ثابت

 

دکتر علی شریعتی:

زمستان پایان و سکوت می گرفت و دو پاره ابر از دو سوی آسمان به حرکت در آمدند شلاق نا پیدای نسیمی شوق زده آن دو را به روی هم می راند ،  دو پاره ابر یکی تیره و گرفته و عبوس بر چهره اش اخمی تند در سینه اش صاعقه ها و تندرها و رعدهای مهیب به بند کشیده بی قرار انفجار ، و دیگری همچون کبوتری سپید به لطافت خیال دخترک معصومی در بستر ناز نیمه شبان که سیمای تابناک و نیرومند پدرش را که فردا از سفر بازخواهد گشت در رویای شیرین یک نیمه شب تابستان می پرورد ؛ سبکبار همچون روح پارسایی که هنوز به اندامی نیالوده است ، لطیف همچون روح مهربانی،پاک همچون قلب روشنایی ، سپید همچون صلح ، صمیمی همچون آشتی،  سبک همچون نفس کشیدنی پس از گریستن ، روشن همچون دیداری پس از بازگشت  زیبا همچون....؟همچون....... همچنان پاره ابر سپید گوشه آسمان در نخستین بامداد شسته خلقت.........

دو پاره ابر آرام و خوش آهنگ به سراغ هم آمدند ناگهان برقی زد و قهقهه دیداری و دونیمه سیب سقراطی یک سیب شد و باریدن نخستین بهار آغاز شد .

 

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در شنبه ششم اسفند 1384 ساعت 14:55 موضوع | لینک ثابت

مرا جای دهید

پیله های روشن پاک

من درد دارم

نمی دانم ؟!!!

آهان !!

 

یادم آمد

دیشب از پشت تاریکی افتادم

دلم ترک برداشته

و ..........                      تمام درونم شکسته

من همه وجودم درد میکند

و پیراهنی می خواهم

تا که پنهان کنم

تمام عریانی ام را در آن 

 مرا جای دهید

           مرا جای دهید 

             ای پیله های روشن پاک

                                                     نغمه

                                                       

 

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در سه شنبه یازدهم بهمن 1384 ساعت 12:40 موضوع | لینک ثابت

نمی دانم این را قطعه ادبی بنامم یا یک داستان کوتاه اما هرچه هست زائیده ی ذهن من است و امیدوارم بر دل شما خوبان بنشیند :

شب از نیمه گذشته ، دخترکی  گیسوانش را به دست نوازشگر باد سپرده ، روسری گلدار آبی اش هم روی شانه هایش خود را می نمایاند موهایش در باد می رقصند و دلربایی می کنند تا مبادا مجبور باشند زیر گلهای روسری آبی اسیر شوند . دختر ک آرام قدم بر می دارد، با هر قدمی فاصله ای ترک بر می دارد و پله ای در ظلمت شب طی می شود ، قلبش در تب و تاب عشقی کهنه می سوزد . به پشت بام خانه ی آرزو هایش که می رسد ، آرام نگاهش به سمت خدا میگردد :"خدایا ممنون که این لحضات قشنگ را به من دادی " بعد به سوی خدای قلبش روی می آورد که آرام و بی دغدغه روی زیلوی کهنه ای آرمیده ، نزدیکتر می رود تا سیر تماشایش کند چهره اش زیر بارش مهتاب دلفریب تر از هر زمان می نماید. زانو می زند و دست پیش میبرد تا موهایش را نواز ش کند اما....... از جایش برمی خیزد با گوشه ی روسری عرق سرد روی پیشانی اش را می گیرد ...... نگاهش به دنبال ماه میگردد .آری آنجاست ! دست به زیر چانه اش می برد و آرام چیزی نجوا می کند ، کویی که با ماه به درد دل نشسته با خود کلنجار میرود و بعد نا امید از جایش بر میخیزد به سوی پله ها قدم بر میدارد او می خواهد لحضات قشنگ را به آتش بکشد که ناگه صدایی او را میخکوب می کند :آمـــــــــــــــــــــــدی...؟!صدای معبودش را می شنید صدایی که حکم زندگی را برایش مهر میکرد، صــــــــدایی که قلبش را به تپیدن وا میداشت . دیگر جای تزلزلی باقی نماند تردید را در خود کشت ........ قلبش داشت از سینه بیرون می جهید آنرا در مشت فشرده و بر بالین معشوقه اش شتافت و با یک نگاه لبریز از عشق و ایمان قلبش را تقدیم کرد .............. لحضات چه زیبا و دلفریب می گذرند پسرک خود را از هر تعلق و آرزویی آزاد کرده بود ......دیوار غرور به دست توانای عشق می شکند عشق است که از چشمه ی پاک وجودشان می جوشد و بر شیار گونه هاشان جاری می شود و بعد دستی پر از تمنا که عشق را به نوازشی از گونه ای می دزدد و بعد دو نگاه که به سبکباری ابر در آسمان به پرواز در می آید .عطش بوسه ها ..و بعد دو وجود گر گرفته ....... و بعد ...........نه !!! نه خدای من سپیده سر میزند ... لحضات قشنگ میمیرند... دخترک به پهنای آسمان بلند قلبش اشک میریزد و پسرک دست به آسمان برداشته ............هر دو آرام و لرزان در خود می شکنند و فرو میریزند پیراهن سیاه و مخملی شب پاره شده و گلهای ستاره ایش روی هم سائیده و پاک می شوند روشنایی روز چادر سپیدش را بر سر زمینیان می گستراند ......افسوس که همیشه خوشیها را پایانی زود رس است ......همدیگر راسخت به آغوش می کشند و بعد وداعی سنگین و مرگ آرزوها......... !!!!!!  چشمهایم را می گشایم ...نه دخترکی ....نه معشوقه ای ....نه وجودی .... فقط من و من و عشقی کهنه که روی طاقچه ی قلبی به گرد و خاک نشسته به امید دستی و جلایی... .

با خود می گویم : خوش به آن لحضات قشنگ

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در پنجشنبه هشتم دی 1384 ساعت 13:55 موضوع | لینک ثابت

یک قطعه ی ادبی نوشته ی خودم ،تقدیم به شما که دوستتان دارم.

 

خدایا من را بمیران و زمینی را از وجودم پاک کن یا که تلالوی خوش باوری و ندیدن را در من برویان یا مرا از بصیرت کور کن ،کاش من نابینای دل بودم ، کاش نمی دانستم ، کاش در این عصر نبودم ؛ زیستنم در عصر حجر بهتر از این عصر و نمایان تر بود . از حجر دل می ساختم از علق دلبر و  عشقم از جنس سنگ و چشمم ازجنس کوه ، . تو مرا در کدام بهبوهه ی بی پروای بی رحم زندگی رها کردی که در رفتنت غصه، در ماندنت غصه، در نبودنت غصه ، در ندیدنت غصه،در دوست داشتنت غصه و در گفتنت غصه...کاش میدانستی نیستی یعنی چه ؟ کاش در گفتارم می توانستم صداقت و یکرنگی ام را ذزه ذزه در وجودت تجلی سازم .از من رنجوری و من این را با تمام بی احساسی خودم حس می کنم. کاش نبودم وکاش نمی خواستم نیازی را و آرزویی را بر خلاف میلم بی پاسخ بگذارم ؛ تو لایقی تو شایسته ای و من عاشق همین لیاقت و شایستگی اما عاشقی ناتوان !!!!!!! دلم غرق اندوه شد زمانی که عشق که سرنوشت که زنجیر نگذاشت نیازت را پاسخی دهم در خور شانت ... پاسخم نه ازروی عداوت بلکه از روی صداقت است .پس شب و روز برای سبز ماندنت می بارم.

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در سه شنبه بیست و نهم آذر 1384 ساعت 12:58 موضوع | لینک ثابت

آهای !

با تو ام ! می شنوی ؟

و تو هم اگر عاشق بودی

دندان هایت کرم می خورد

نیستم ؟!

خوب این دندان های کرم خورده

داستان شیرینی تو را

...فریاد  می زنند از درد

قبول ... تو هم عاشقی

ولی بعد از عاشق شدن مسواک می کنی

تا شب

        دهانت

                زبانت

خواب های آشفته نبینند

که مبادا بگویی دوستم می داری

شنیدی که ... گفتم تو هم عاشقی

خوب حالا می افتی ؟

آخر آغوشم خسته شد

بس که از بالا نیفتادی پایین

                     بی انصاف ... دیگرترین دختر

خوب ! باشه ! نیفت

می خواهی ساعتت باشم

تا از همان بالا

دم به دم نگاهم کنی

و ببینی چقدر دیر شده ام

مثل مدرسه مان

مثل داستان های کتاب فارسی اش

بیفت . می افتی ؟

می شنوی     سگ ها گوسفند ها و گاو ها گرسنه اند

فریاد می زنند :

حسنک ! دخترک ! کجایی ؟!

به خدا اگر تو را ببینند سیر می شوند

بیفت . نترس .

من سیر نمی شوم

من گاوتر از این حرف ها هستم

بیفت چرا نمی افتی؟

شاید ...

شاید تو ...

 خودت را عمداً نمی اندازی

چون می ترسی

می ترسی سیر شوی که من تو را سیر شوم

و نیاز داری که من تو را نیاز داشته باشم

هان ؟ می افتی ؟...

مدرسه مان دیر شد

غذای کوکب خانم یخ کرد

به خدا نه من روبهی که می گذشت از راهی

و نه تو زاغکی قالب پنیری بر دهان بر گرفت و زود پرید

آهان ...

فهمیدم

اینبار دیگر می افتی

الآن کوه را خراب می کنم

روی ریل قطار

تا پیراهنت را دربیاوری

و به لبانت بکشی

تا آتش بگیرد

و دور سرت بچرخانی

و فریاد بزنی :

آقا اینجا ! روی تنم

عشق سقوط کرده است

- هنگام مسواک کردنم آن شب -

لطفاً جلوتر نیائید که ...

و من بدون پیراهن سیر ببینمت

هر چند که هرگز

بدون روسری سیر ندیدمت

و غرور اینکه جلوی من لباس عوض نمی کنی بشکند ...

 

نه نه ...

تو کودکیت را از یاد برده ای

مثل کتاب کبری زبر درخت آن شب

...نمی دانم ...

شاید هم من از یاد برده ام

که چرا دهقان فداکار کودکیت را

                                         سیر ننگریستم .

می دانم ! می دانم !

تو نمی افتی از بالا

هر چند که آن بالا

یک متری من

روی تنه ی درخت خشکیده ای

زیر نور ماه

             بود

                باشد

                      شاید .

 شعر از :آقای بی باک

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در چهارشنبه شانزدهم آذر 1384 ساعت 14:24 موضوع | لینک ثابت

چندان به ســــــر کوی خرابات خرابم    

  که آسوده ز اندیشه ی فــــــردای حسابم

گر کار تو فضل است چه پروا زگناهم  

ورشغل تو عدل است چه حاصل ز ثوابم

افسانه ی دوزخ همـــه باد است به گوشم

تا ز آتش هجـــــــران تو در عین عذابم

نخجیر نمودم همـــــه شیران جهان را

تا آهوی چشمت سگ خود کرده خطابم

گـــر چشم سیه تو تحریک نمـــی کرد

آب مژه بیــــــدار نمی ساخت ز خـوابم

زان پیش که دوران شکند کشتی عمرم

ساقی فکند کـــاش به دریای شـــــــرابم

شاعر:؟؟؟؟

 

نوشته شده توسط نغمه زارعي در چهارشنبه نهم آذر 1384 ساعت 21:54 موضوع | لینک ثابت